معتبر و مورد اعتماد نزد اهل تسنّن است ، بر اين موضوع تأكيد مىكند . وى پس از آن كه اتّفاق و اجماع تمامى علما را بر آن نقل مىكند مىگويد : همهء علما اتّفاق نظر دارند كه هر كس به اين دو كتاب اعتنا نكند و آن‌ها را بىارزش بداند ، بدعت گذارده و راه مؤمنان را نپيموده است . بنا بر اين و با توجّه به سخن شاه ولى اللَّه دهلوى - كه بر آن ادّعاى اجماع نيز كرده است - هر كس در سند حديث منزلت مناقشه كند ، بدعت‌گذار در دين خواهد بود كه از طريقه مؤمنان عدول كرده و به راهى ديگر مىرود . از سوى ديگر اگر به كتاب‌هاى رجال نگاه كنيد ، خواهيد ديد كه بُخارى و مسلم از هر راوى كه روايتى نقل كرده‌اند ، تمامى راوى شناسان به او اعتماد كرده و حديثش را مىپذيرند ؛ به گونه‌اى كه برخى از آن‌ها گفته‌اند : هر كس از اين دو نفر روايت كند ، از پل عبور كرده است . بنا بر اين ، شيعيان همواره براى اثبات حقشان و يا ابطال نظريات آنان به احاديث معتبرى استدلال مىكنند ؛ آن گاه كه اهل سنّت از پاسخ آنان ناتوان مىشوند و راه گريزى نمىيابند به اين سخن كه شيخين ( بُخارى و مسلم ) اين حديث را در كتاب خود نياورده‌اند متوسّل شده و از اين رهگذر حديثى را كه به مصلحتشان نيست رد مىكنند !